• ความรัก เป็นเรื่องธรรมชาติที่เกิดขึ้นระหว่างหัวใจ ใจที่ไม่ต้องการเหตุผลใดๆ ทั้งสิ้น  และก็ไม่ต้องการบุคคลที่สามรับรู้ด้วย
• ความรัก ที่ต่ำช้าของร่างกายนั้นมันมีปีก  และจะบินหนีไปเมื่อความเป็นหนุ่มเป็นสาวนั้นสิ้นสุดลง รักชนิดนี้เป็นเหยื่อของตัณหา
• ความรัก คือความกระวนกระวายใจของดวงจิตที่ได้ประสบอารมณ์กับสิ่งที่ตัวเองต้องการ  และติดแน่นอยู่ในอารมณ์   ความรักเป็นสัญชาติญาณที่ไม่มีเหตุผล
• ความเมตตา เป็นคุณธรรมในดวงจิตที่ละเอียดอ่อนละมุนละไมปราศจากความเร่าร้อนดิ้นรน  เป็นดวงจิตที่เต็มไปด้วยความปรารถนาดีต่อผู้อื่นและลงท้ายด้วยการ        วางเฉย  เมื่อถึงคราวจำเป็นและสุดวิสัย
• ความรัก ย่อมแฝงอยู่ด้วยความเร่าร้อน  ดิ้นรนจะช่วยเหลือเขาทั้งในเวลาสุขและทุกข์  ความรักจะเพลิดเพลินเมื่อสมหวังและสมรัก  จะเศร้าโศกทุกข์ร้อนเมื่อพลาดหวัง
• ความรัก ทั้งสมหวังและผิดหวังย่อมเกิดความกระวนกระวาย   กระทบกระทั่งแก่ดวงจิตในสัดส่วนที่เท่ากัน  มันวุ่นวายเท่ากัน  แตกต่างกันแต่เพียงว่า    "ความสมหวังเป็นความวุ่นวายที่เราต้องการ    "แต่ความผิดหวังเป็นความวุ่นวายที่เราไม่ต้องการ" ความรักทำให้ดวงจิตดิ้นรนที่จะได้และหวงแหน  ก่อให้เกิดความริษยา  ส่วนความชังก่อให้เกิดความวุ่นวายในทางผลัก ทำให้เกิดโทสะและพยาบาท สุดท้ายก็ลงเอยด้วยความทุกข์เช่นเดียวกัน
• ความรัก ของหนุ่มสาวที่ยั่งยืนสูงส่ง มั่นคงเป็นทิพย์เสมอก็คือ  "ความรักที่ไม่สมหวัง ไม่สมความปรารถนา  โดยที่ทั้งสองยังรักกันอยู่  แต่มีอุปสรรคไม่ให้เข้าใกล้ชิดสนิทสนมกันได้  ไม่ล่วงเกินกัน" ความรักอย่างนี้แหละสูงส่งละเมียดละไมนัก  แต่พอสมหวังแต่งงานกันแล้วก็เป็นธรรมดาไป คนที่รักกันอย่างดูดดื่ม  มักถูกชักพาให้พบกันชาติแล้วชาติเล่า......

คิดได้แต่ห้ามพูด! พูดได้แต่อย่าให้ดัง!

๑. มีเวรกรรมอะไร ข้าพเจ้าขอชดใช้ทั้งหมด (แน่ใจหรือว่าใช้หมด?)

๒. ขอเกิดเป็นชาติสุดท้าย จะไม่เกิดอีกแล้ว (คิดจะหนีหนี้หรือ?)

๓. ชีวิตนี้เราไม่ต้องการอะไร ไม่เอาอะไร (แขน ขา ตับ ไต ทรัพย์สมบัติ ฯลฯที่มี แกไม่เอาไม่ต้องการใช่ไหม...! ระวังมารจะเอาไปหมด....)

๔. เราเป็นคนไม่ดี-ทำไม่ได้-เราไม่สบาย (จุดไฟเผาตัวเอง)

๕. ไม่พูดให้ผู้อื่น ท้อแท้ ท้อถอยคลายความเพียร (บั่นทอนสุขภาพจิต)

๖. ไม่ตัดสิน ชี้ชัด ฟันธง ดีชั่ว ถูกผิด (แล้วจะเสียใจในภายหลัง)

๗. ถ้าไม่จำเป็นอย่าพูดว่า จะทำสิ่งนั้น ให้สิ่งนี้กับใครๆ (ถ้าทำไม่ได้มันจะ เป็นหนี้บุญ ติดค้างใจ )

การปฏิบัติธรรมคือการเรียนรู้ตัวเอง-เข้าใจตัวเอง-ดูแลตัวเอง-เอาใจใส่ตัวเอง-และทำตัวเองให้หมดไป !

สติ คือความไม่ผิด ไม่พลาด ไม่พลั้ง ไม่เผลอไม่หลงลืม !

สัมปชัญญะ คือ รู้ถูก รู้ผิด รู้ดี รู้ชั่ว !

คนชั่วในโลกนี้ไม่มีหรอก มีแต่คนไม่ถูกใจฉัน! ทำดีแค่ไหน ถ้าไม่ถูกใจเขา มันก็เลว
เลวแสนเลวแค่ไหน ถ้าฉันรักฉันพอใจ มันก็ดี

คนขี้อิจฉา จิตใจคับแคบ จะเป็นโรคเส้นเลือดอุดตัน ปลายประสาทเสื่อม ความจำเสื่อม

คนวิตกกังวล ย้ำทำย้ำคิด การขับถ่ายบกพร่อง  

คนขี้โกรธ จะเป็นโรคตาพร่าตามัวตาเป็นต้อ โรคปอด แน่นหน้าอก ไตพิการ สมองเสื่อม

ความสุข คือทุกข์ที่เราพอใจ ความทุกข์ก็คือสิ่งที่เราไม่พอใจ

ทั้งสุขและทุกข์ก็อยู่ที่ใจ ถ้าใจเราไม่ยินดี ยินร้าย สุขทุกข์จะมาจากไหน